Και όταν λέμε τα 10 πιο… υπερήφανα χωριά, εννοούμε φυσικά τα 10 πιο ψηλά χωριά της Ελλάδας! Εκείνα, που στέκουν αγέρωχα σαν αετοφωλιές και που φημίζονται για τον παραδοσιακό τους χαρακτήρα και τη γραφική αρχιτεκτονική τους. Αυτά που εντυπωσιάζουν με την πανοραμική τους θέα, τις θερμοκρασίες και την ομορφιά της άγριας φύσης, την γαστρονομία τα ήθη και τις παραδόσεις που διατηρούν οι λιγοστοί κάτοικοι που έχουν απομείνει.

10. Καταφύγιο Κοζάνης

Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Κοζάνης. Είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.450 μέτρων στις πλαγιές των Πιερίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδος. Το Καταφύγιο υπάγεται διοικητικά στον δήμο Σερβίων – Βελβεντού και ο μόνιμος πληθυσμός του σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 2011 είναι 28 κάτοικοι. Σήμερα το Καταφύγι, κατοικείται μόνο τους θερινούς μήνες, από τους ιδίους τους κατοίκους οι οποίοι μετά την πυρπόληση, μένουν στην Κατερίνη, και έτσι αναβιώνει έστω και για λίγο το όμορφο χωριό των Πιερίων, αλλά και από άλλους μη καταφυγιώτες, οι οποίοι έκαναν σπίτια λόγω της ομορφιάς του χωριού. Το φυσικό τοπίο είναι εκπληκτικό και μοναδικό.

9. Παραμερίτα Ευρυτανίας

Η Παραμερίτα είναι μικρός οικισμός της Ευρυτανίας που είναι χτισμένος στην πλαγιά, απέναντι από τον οικισμό των Αγράφων. Στην Παραμερίτα μετέφεραν τις κτηνοτροφικές τους δραστηριότητες οι Αγραφιώτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η Παραμερίτα είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.380 μέτρων και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 16 κάτοικοι. Ο οικισμός αναγνωρίστηκε επίσημα το 1961 και εντάχθηκε στην τότε κοινότητα Αγράφων. Σήμερα ανήκει διοικητικά στον διευρυμένο δήμο Αγράφων.

8. Κάτω Βέρμιο ή Κάτω Σέλι

Το Κάτω Βέρμιο ή Κάτω Σέλι είναι ορεινό χωριό του νομού Ημαθίας, σε μέσο υψόμετρο 1400 μέτρων, όντας ένα από τα ψηλότερα χωριά στην Ελλάδα. Το χωριό ανήκει διοικητικά στο Δήμο Βέροιας και απέχει 24 χιλιόμετρα από Βέροια και 17 χιλιόμετρα από τη Νάουσα. Είναι χτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Βερμίου. Μέσα στα όρια του χωριού βρίσκεται το Εθνικό Χιονοδρομικό κέντρο Σελίου, το κοντινότερο από τη Θεσσαλονίκη. Την καλοκαιρινή περίοδο και τις γιορτές, ο πληθυσμός αυξάνεται σημαντικά. Έχει θέα στην πεδιάδα της Ημαθίας, τον Θερμαϊκό κόλπο και τον ποταμό Αλιάκμονα. Αποτελεί και χειμερινό θέρετρο χάρη στο χιονοδρομικό του κέντρο και τα μεγάλα ύψη χιονόπτωσης στην περιοχή.

7. Νέα Κοτύλη Καστοριάς

Η Νέα Κοτύλη είναι ορεινός οικισμός του νομού Καστοριάς. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1410 μέτρων και βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, στα Ανατολικά της κορυφής Πύργος (η υψηλότερη του όρους Βόιου), ΝΔ της πόλης της Καστοριάς. Ο οικισμός δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από κατοίκους της Κοτύλης που εγκατέλειψαν το χωριό τους που είχε υποστεί σημαντικές καταστροφές κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και του Ελληνικού Εμφυλίου στις οποίες προστέθηκαν και κατολισθήσεις. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός το 1951

6.  Περικοπή Φλώρινας

Η Περικοπή είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας που εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Καστοριάς. Χτισμένη σε υψόμετρο 1.420 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βίτσι είναι ένας από τους ορεινότερους οικισμούς της Ελλάδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 ο πληθυσμός της είναι 41 κάτοικοι. Τα τελευταία χρόνια, κάτοικοι του χωριού είναι 4-5 οικογένειες κτηνοτρόφων οι οποίοι διαμένουν στην Περικοπή τους καλοκαιρινούς μήνες και άλλοι περίπου τόσοι που ανηφορίζουν από την Καστοριά και καλλιεργούν την πατάτα, ενώ τον χειμώνα δεν κατοικείται. Είναι από τα λίγα χωριά στα οποία δεν υπάρχει ακόμα ρεύμα. Τον Δεκαπενταύγουστο το χωριό γιορτάζει καθώς στο χωριό υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας και γίνεται το αντάμωμα των πρώην κατοίκων οι οποίοι μένουν ως επί το πλείστον στην Καστοριά.

5. Πισοδέρι Φλώρινας

Το Πισοδέρι είναι το πιο ορεινό χωριό του Ν. Φλωρίνης. Είναι χτισμένο πάνω στο στενό πέρασμα του δρόμου που οδηγεί από τη Φλώρινα στις Πρέσπες, σε υψόμετρο 1430 μ., στον αυχένα που χωρίζει το όρος Βαρνούντας με το όρος Βίτσι και απέχει από τη Φλώρινα 22 χλμ. Σε απόσταση μόλις 1500 μ. από το χωριό βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του χιονοδρομικού κέντρου στη θέση Βίγλα που κρατάει χιόνι μέχρι τις αρχές Απριλίου, λόγω του πολύ ψυχρού κλίματος της περιοχής, ενώ ένα καρεκλάκι ξεκινάει και μέσα από το χωριό (δίπλα στα τελευταία σπίτια, μέσα στη ρεματιά). Θεωρείται το χιονοδρομικό με την ευκολότερη οδική πρόσβαση στην Ελλάδα.

4. Νεράιδα Ευρυτανίας

Στη νότια κορυφογραμμή της Πίνδου και στο κέντρο του ορεινού και απρόσιτου όγκου των Αγράφων, κουρνιασμένο στις ελατοσκέπαστες πλαγιές της Μάρτσας είναι κτισμένο το χωριό Νεράιδα. Η Νεράιδα βρίσκεται βορειανατολικά των Αγράφων. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.440 μέτρων. Είναι εγκαταλειμμένος οικισμός και συγκεντρώνει κάποιους επισκέπτες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στην τελευταία απογραφή παρουσιάζεται να έχει 32 κατοίκους

3. Αετομηλίτσα Ιωαννίνων

Η Αετομηλίτσα είναι χτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Γράμμος, κάτω από τις μεγάλες κορυφές Γκέσος (2165μ), Σκίρτσι (Παρήφανο, 2444μ), Κιάφα (2395μ), Τσούμα (2174μ) και Επάνω Αρένα (2196μ). Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1450μ, ψηλότερα από κάθε άλλο χωριό της περιοχής της Κόνιτσας. Το βλαχοχώρι, που απέχει 113 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα και το καλοκαίρι συγκεντρώνει γύρω στους 1.000 κατοίκους, διαθέτει δύο ταβέρνες, μία καφετέρια και δύο ξενώνες.

2. Καμάρια Ευρυτανίας

Τα Καμάρια είναι μικρός κτηνοτροφικός οικισμός της Ευρυτανίας χτισμένος στις πλαγιές των Αγράφων σε υψόμετρο 1470 μ. Είναι το ορεινότερο χωριό της Ευρυτανίας και το δεύτερο ορεινότερο της Ελλάδας. Βρίσκεται ανατολικότερα του οικισμού των Αγράφων, ανάμεσα στις Αγραφιώτικες κορυφές Καρνόπι, Σβόνι και Μορφοράχη. Τα τελευταία χρόνια κατοικείται μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες από Σαρακατσάνους κτηνοτρόφους που τον υπόλοιπο χρόνο διαμένουν στην Φθιώτιδα ή τη Θεσσαλία. Στην απογραφή του 2001 απογράφηκαν στον οικισμό 56 κάτοικοι.

1. Σαμαρίνα Γρεβενών

Η Σαμαρίνα, το ψηλότερο χωριό της Ελλάδας όπως υπερήφανα λένε οι βλαχόφωνοι κάτοικοί του, είναι κυριολεκτικά και ουσιαστικά ο θρύλος του Σμόλικα με απίστευτο πλούτο παραδόσεων. Το πιο γνωστό βλαχοχώρι της Πίνδου, η Σαμαρίνα, είναι κτισμένη σε ύψος 1.500 μέτρων στις ανατολικές υπώρειες του Σμόλικα. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός της αγγίζει τους 5.000 κατοίκους! Τον υπόλοιπο χρόνο όμως τα μοναδικά ίχνη ανθρώπινης παρουσίας υποδηλώνουν οι καμινάδες των ελάχιστων ξενώνων που, σχεδόν ηρωικά, τολμούν να λειτουργούν, ακόμα και μέσα στον «λευκό… αποκλεισμό» της βαρυχειμωνιάς.